BDSM

Waarom ik voor BDSM gekozen heb, waarom ik Domineer:

Ik groeide op bij mijn moeder en twee zussen. Ik was een echt nakomertje, mijn zussen scheelden tien en twaalf jaar met mij. Mijn moeder had een leven vol misbruik achter de rug door haar twee ex-mannen, dat zo angstaanjagend geweest moet zijn dat ze op een dag besloot dat er geen enkele man meer in huis kwam. Niet voor haar. Niet voor mijn zussen. Niet voor mij.

Mijn moeder was mijn Domme. Mijn Meesteres. Haar waanzinnig strikte opvoeding kwam voort uit angst, wat ik toen nog niet begreep. Mijn moeder was bang. Voor mij, voor wat me zou kunnen overkomen.
En ik was bang voor haar.

Haar strikte opvoeding evolueerde naar ernstig psychisch misbruik.
Ze indoctrineerde me, ze vernederde me, ze bepaalde alles voor me.
Wat ik at. Wanneer ik at. Welke kleren ik wanneer droeg. Met wie ik omging. Welke boeken ik las. Welke meningen ik er op moest nahouden.
Een eigen kamer had ik niet, ik sliep bij haar in bed tot ik 15 was.
Privacy heb ik niet gekend als kind en als tiener.

Ze bracht me naar school, ze haalde me van school. Bezoek mocht ik zelden tot nooit ontvangen, en als het wel mocht, dan bleef ze de hele middag bij ons zitten.
Alleen thuisblijven mocht ik niet, ook niet als ze even naar de winkel ging.

Ik mocht tegen niemand praten over hoe het er thuis aantoe ging. Ik werd dan ook dagelijks gecontroleerd, had ik nergens stiekem een dagboek, of 'hulpbriefjes' voor leraars en klasgenoten...
Eén keer waagde ik het toch, om hulp te zoeken via school...Buiten mijn weten om werd mijn moeder naar school gehaald waar ze een gesprek met haar hadden. Het resultaat daarvan was dat ik werd afgeschilderd als onhandelbare, opstandige puber, en mijn moeder als een zielige allenstaande vrouw die mij niet meer aankon.
Thuis zwaaide er natuurlijk wat...

Moeders straffen waren niet van de poes. Ze waren nooit van lichamelijke aard, later zou ik gewenst hebben dat ze dat wel waren.
Ik werd opgesloten in huis, maanden aan een stuk, één keer zelfs twee jaar. Aan uitbreken dacht ik niet, dan werd alles alleen maar erger.
Ze haalde mijn kamer overhoop en riep dan de buren erbij, zodat ze een kijkje konden nemen.
Ze noemde me een hoer, een gestoorde trut, een slet die vieze ziektes zou oplopen, enkel en alleen omdat ze me met een jongen had zien praten op school.
Ze gooide al mijn kleren uit het raam (drie verdiepingen hoog) omdat ik mijn kleren niet goed genoeg gestreken had.
Ze verweet me een slechte dochter te zijn. Een dochter die hààr verdriet aandeed... en dat vond ik nog het ergste van allemaal.

Toen ik 19 was, ben ik gevlucht. Ik rende ver weg en ben blijven rennen, blijven zwerven.

Nu ben ik bijna 32 en weet ik, begrijp ik het waarom. Ik begrijp waarom, mama.

Niemand zal mijn vrijheid nog beperken. Niemand zal mij nog vertellen wat ik moet doen en wat niet. Niemand zal mijn leven nog voor me bepalen.
Ik domineer nu op de manier waarop ik als kind gedomineerd had willen worden. Het seksuele aspect komt er nu eventueel bij, maar is voor mij vrijwel betekenisloos.

Ik ben de Domme, de Begeleidster, de Opvoedster, die ik verdiend had.
Ik kan laten zien dat IK wel weet hoe het moet. Dat ik ondanks mijn opvoeding dit kàn. Dat ik anderen, ondanks mijn ontberingen, dit gun.
Dit is mijn weg, dit is mijn heelproces, dit is mijn manier van vergeving, acceptatie en zelfliefde.

En het voelt verdomd goed.