I believe I can fly!

Ik zal een jaar of tien geweest zijn.
Het was een zonnige maar winderige zomerdag. Ik stond op het balkon van de flat waar we woonden, op de achtste verdieping. In die tijd had ik nog geen hoogtevrees.

Ik keek naar beneden, naar het groene gras dat blonk in het felle zonlicht. Ik keek naar de wiegende takken van de bomen, ik keek naar de rozenbottelstruiken die bloeiden.

Mijn huid voelde verschroeiend warm aan, maar toch kreeg ik kippenvel door de felle wind...

Toen sprong ik naar beneden. Of nee, ik sprong niet, ik vloog. Alleen niet omhoog, maar omlaag. Ik hoorde een suizend geluid in mijn hoofd. Ik landde veilig, maar met een flinke klap, in de schaduw van een struik. Ik stond recht en nam de lift weer naar boven, alsof er niets onwezenlijks gebeurd was...

Nu ik er aan terugdenk ben ik heel zeker dat ik wist wat ik deed. Het was geen "weten" als in kennis hebben, maar eerder een gevoel, een gevoel van diep vertrouwen en rust. Het hele gebeuren heeft geen verbazing bij me opgeroepen als kind (omwille van het resterende stukje 'puurheid' dat elk kind bezit...? ) maar nu ik volwassen ben duikt het vaak op in mijn herinneringen, en vraag ik me af...

Was het een uittreding, een astrale reis? Een teken...? Ik weet het niet. Ik weet enkel zeker dat het geen droom was.

Ik heb daarna nooit weer bewust zoiets ervaren...