Klant of man?

Het ging goed, de voorbije twee weken. Ik kon eindelijk na jaren weer even normaal kijken naar mijn eigen seksualiteit. Al een poos geen nachtmerries meer erover gehad dus dat scheelt, weer een aantal afspraken gehad waardoor ik niet van mijn eigen lichaam vervreemd, weer toenadering gezocht tot manlief een paar keer - héél onzeker en bang - maar met een prima resultaat. Heb hem gevraagd te ervaren dat het weer beter gaat. Dat hij mijn energie moet opmerken. Dat het geen terugval is als ik me even terugtrek.
Wel drie of vier keer vrijden we op iets langer dan twee weken. Wanneer dat laatst gebeurde kan ik me niet eens meer herinneren. Maar nu wordt hij overmoedig. Ik zou haast kunnen zeggen 'ik heb hem teveel verwend' maar dat is natuurlijk niet zo...
Er is maar één slecht moment nodig om me weer in mijn schulp te doen kruipen. Eén verkeerde beweging. Een half verkeerd woord...
Hij weet al jàren dat ik dichtklap als hij 's ochtends (of 's avonds) in bed met opzet zijn erectie laat pulseren tegen mijn benen of billen. Ik kan het niet hebben! Dan wil ik gillen, roepen, wegrennen en uren onder de douche gaan staan. We hebben het er al zo vaak over gehad in het verleden... en telkens vergeet hij het. Het voelt zo bedreigend...
Het hem nu opnieuw zeggen zou alles wat ik opgebouwd heb teniet doen. Dan zou hij zijn angst zien uitkomen: dat het niet echt beter met me gaat en dat het maar een tijdelijke opflakkering was.
En nu word ik boos. Alsof seks het enige referentiepunt is? Alsof je alleen op dat vlak kan beoordelen of het beter gaat met iemand of niet?
Hij zegt dan wel dat hij dat niet doet, maar ik wéét hoe belangrijk het voor hem is en ik wéét hoe hij er onder lijdt... dus ik ga niks zeggen.
Ik ga zijn penis in mijn rondingen laten porren, ik ga tot tien tellen, tot honderd als dat nodig is. Misschien doe ik wel even alsof hij een klant is en dan heb ik nergens last van.