L'histoire se repete

Moeder worden. Het enige wat je er tegenwoordig voor hoeft te doen, is een baby door het geboortekanaal te persen. Of een keizersnede ondergaan, of adopteren. Niet bepaald moeilijk.

Oké, bevallen was geen pretje, maar dat weet je van tevoren, dat het geen dagje welness wordt eens de tijd daar is. Maar de voldoening achteraf zou zo groot zijn als je dat kleine roze rimpelige hoopje in je armen houdt, dat je meteen alle ellende vergeet. Zeggen ze.
Ze zeggen nooit dat de ellende dan pas begint.

Moeder. Het klinkt als een elitaire titel waar veel vrouwen niet eens recht op hebben. Het hebben van een of meer kinderen maakt je geen Moeder, vind ik. Ik zou mezelf geen Moeder durven noemen.
'Moeder', dat is een eretitel voor vrouwen die goed voor hun kinderen zorgen, onvoorwaardelijk van hen houden, alles opgeven met de glimlach en hun hele verdere leven op een roze wolk zitten. Het is een roeping die verder gaat dat die biologische voortplantingsdrang.
Héél even mocht ik van die roze wolk proeven, ruim een jaartje. De kans zat er dus dik in dat ik goed op weg was om zo'n 'Moeder' met hoofdletter M te worden. Wat was ik trots! Wat een vreugde, wat een geluk! Niks deed er nog toe, alleen dat bolle hummeltje. Ik dwong iedereen om hem overlopend van bewondering gade te slaan. En dat deden ze, je moet een 'Moeder' nooit tegenspreken weet iedereen.
Waar is het dan misgegaan? Wat deed ik toch fout...

Het is niet de schuld van hummel nummer twee want als ik naar hem kijk, ziet hij er even perfect uit. Maar het vuur is gedoofd. Ik ben 'Moeder'-af. Weg intens geluk, weg gillend-op-een-achtbaan-vreugde. Het enige dat is overgebleven is een soort van allesverscheurende liefde. Ik ben degene die wordt verscheurd. Heen en weer geslingerd. Met mijn hoofd tegen de muur gekwakt. Het gevoel tussen geen Moeder willen zijn en niet meer zonder hummels kunnen. Het leven is oneerlijk...

Schuldgevoel overvalt me, dag na dag, uur na uur. Had ik die roze wolk maar nooit beleefd! Nu ben ik verloren, voor de rest van mijn leven. Mijn lot is bezegeld. Geen enkele liefde zal deze kunnen overstijgen, geen enkele pijn zal zo diep snijden als deze. 

Hummels, kruimels van me... met jullie gave huidjes. Jij met je helblauwe ogen en jij met je kijkers die lijken op mosgroene agaat... het spijt me dat ik jullie moeder ben. Ik was zo graag Moeder geweest, dat verdienen jullie. En het is wreed dat jullie er meer gebaat bij zijn dat ik verder blijf aanmodderen dan dat ik weg zou gaan (het idee alleen al laat me in elkaar schrompelen!).
Knutselwerkjes vol lijm en verf prijken op de kast. Tekens van pure, naiëve devotie. Confronterend. De geschiedenis herhaalt zich...