Foto's lezen

Ik ben al een poosje lid van een pagina waar mediums foto's lezen.
Ze lezen enkel je eigen foto, die van je partner, ouders en kinderen. Ik wou ook wel eens weten hoe het zat, liet iedereen aan de beurt komen. En ja, het klopte wel. Maar iedereen was geweest en ik had er dus eigenlijk verder niks meer te zoeken, maar je blijft toch maar lid.
En dan zie je de foto's van anderen op je prikbord voorbijkomen. Je hebt dan altijd wel een mening over de persoon die er op staat.

Tjee, dat ziet er een driftkikkertje uit!
Ze lacht., maar vanbinnen huilt ze...
Zo'n jonge baby maar al zo'n wijze blik!

Niks bijzonders, dingen die iedereen ziet, toch?

TOCH?

Blijkbaar niet. Ik maakte er een spelletje van en ging personen raden. Als ik dan keek wat de mediums er over te vertellen hadden was het vaak hetzelfde.
Ik ging aan mijzelf en mijn omgeving twijfelen. Zagen andere mensen dat dan niet? Hebben ze misschien een brilletje nodig?
Ik waagde het om mijn twijfel uit te spreken. De mediums waren het er over eens, als ik zo vaak juist 'raadde', dan kwam dat doordat mijn gids me boodschappen gaf.

Ik 'geloof' in het paranormale maar ik ben me er erg van bewust dat er veel charlatans tussen zitten of mensen die denken meer te kunnen dan ze eigenlijk kunnen. Boodschappen van mijn gids? Ik weet dat ik die heb - zoals iedereen - maar ik kon niet zeggen dat ik ermee in contact sta. Ik krijg geen visioenen, ik zie geen beelden, ik ben niet helderhorend, niet heldervoelend, niet helderruikend. Ik heb zelfs nog nooit een overledene gezien of gehoord. Niks, nada. Geen trances waarin ik in tongen raaskal.

Ik kreeg een paar privéberichtjes van onbekenden die mijn bericht gezien hadden. Of ik even - gewoon voor de lol - hun foto wou lezen? Nu, vooruit dan maar. En ik ging weer gezellig raden, verzon verhaaltjes bij de foto's die ik kreeg. Over die baby die volgens mij geesten zag en zelf de reïncarnatie was van een overleden familielid. En dat de moeder verkracht was in haar vroege jeugd en bang was dat haar dochter hetzelfde zou overkomen en daardoor nu zo overbeschermend was.
Over die knappe puberzoon met het grote verantwoordelijkheisgevoel, die zo goed voor zijn moeder zorgde omdat hij haar verdriet zag en voelde, hoe onbaatzuchtig hij was en hoe schuldig zij zich voelde daarover.

Alles klopte voor de volle 100% Mijn net verzonnen sprookjes waren wààr.

Hoe kan dit?
Is dit dan 'mediumschap'? Naar dingen raden die dan juist blijken te zijn?

Maar die dingen zijn toch duidelijk af te lezen aan iemand? Het is makkelijk om één en één op te tellen als je een beetje mensenkennis hebt. Je ziet een foto van iemand die duidelijk verdriet heeft of er moe uit ziet, en het is niet zo moeilijk om te bedenken hoe dat komt. Ik heb geen gave, de anderen zijn blind.

Maar het nieuwtje gaat rond als een lopend vuurtje. Er is een nieuwe die ook foto's kan lezen!! Mijn mailbox stroomt vol. Mensen smeken me om hulp. De beheerders van de pagina willen dat ik mee ga doen als medium.

En ik? Ik ben in de war. En een beetje teleurgesteld.
Mijn hele leven verlang ik er naar om iets speciaals te kunnen. Dit is niet wat ik bedoelde. Dit is niets paranormaals, dit is heel normaal. Waar zijn de toeters en bellen? Waar is de sensatie, de koude rillingen, het geklop of het lichtgeflikker dat me iets wil duidelijk maken?

Ik raad maar gewoon. Maar daar staan al die mensen, die me zo graag iets willen vragen, die allemaal bevestiging zoeken en denken dat ik het antwoord heb.
Ik heb het gevoel dat ik hen bedrieg. Maar ik kan hen niet in de steek laten.