Wij hebben dat ook

Ik was de tweede van de klas die ongesteld werd. Maar eigenlijk toch de eerste, want K, die ze een maand eerder kreeg, was een jaar blijven zitten en was ouder dan ik. Het vijfde leerjaar was nog maar een paar maanden oud, ik was er vroeg bij.

Hoewel ik nooit voorgelicht was wist ik natuurlijk wel wat er aan de hand was. Hier had ik naar uit gekeken, maar nu het zo ver was, voelde ik enkel schaamte en angst. Ik begreep niet waar dat gevoel vandaan kwam maar het was er wel. Dit moest ik verborgen houden. Koste wat kost.

Thuis pikte ik zo nu en dan een maandverbandje uit de kast van mijn zus. Niet te vaak, want dan zou het opvallen. De gebruikte maandverbanden hield ik bij en gooide ik op school stiekem in de vuilnisbak. De rest van de tijd propte ik dikke lagen toiletpapier in mijn onderbroekje. Niemand mocht het weten...

Na drie dagen was het geheim geen geheim meer. Ik sliep bij mijn moeder in bed en zij had bloedvlekken op de lakens gezien. Ik had mezelf verraden.
Ze stormde de badkamer in. Ik keek haar aan, uitdagend, maar toch trillend, onzeker, bang. Ik vroeg haar wat er aan de hand was. Ze antwoordde niet en keek me in plaats daarvan heel verdwaasd aan. Haar ogen stonden glazig. Toen deed ze een greep naar mijn slipje en wilde het naar beneden trekken. Ik gilde het uit als een wild dier, was volledig overstuur. Plots was ze weg...

Nog geen minuut later stond ze weer voor me. Ze hield één van mijn slipjes in haar hand. Ze had er een maandverbandje ingekleefd en ze drukte het aan, minutenlang, heel geconcentreerd, alsof het muurvast moest zitten en nooit meer mocht loskomen. Ik keek haar verbaasd aan. Waar was ze in hemelsnaam mee bezig...
Het enige dat ze zei was: Wij hebben dat ook hoor, elke maand.
Dat weet ik wel, antwoordde ik.

Ze troonde me mee naar de woonkamer. Ze ging zitten op de bank, ik voor haar op de grond. Ze borstelde zoals elke ochtend mijn haar en maakte er twee strakke vlechten in.

Toen ging ik naar school. Vanbuiten meisje, vanbinnen vrouw.