Mijn broertje

Hmm, waar zal ik eens beginnen... Ik heb een jeugdvriend. Toen ik een jaar of 16 was, was hij 12 en nog echt een jongetje. Klein voor zijn leeftijd en erg schattig; ik beschouwde hem als mijn kleine broertje en droeg hem overal mee heen op mijn rug. Op een dag probeerde hij me te zoenen omdat hij verliefd op me was. Dat heb ik toen afgeketst. Hij was nog zo'n kind! Wel was ik er erg van gecharmeerd, het deed me wel wat. We verhuisden, veranderden van school en verloren elkaar uit het oog.
Ik had zo'n goeie herinneringen aan hem dat ik zelfs mijn jongste zoon naar hem vernoemde. Wat later vonden we elkaar toevallig op facebook: euforie! Héél leuk, maar toch was alles (voor mij) een beetje anders geworden. Bleek dat hij als tiener schizofrenie ontwikkeld had. Nu was alles al enige jaren onder controle maar hij had zoveel gemist en was in vele opzichten nog steeds de puber van vroeger daardoor. Het voelde alsof hij niet mee met mij volwassen geworden was, maar het was wel gewoon leuk om hem teruggevonden te hebben.
Na veel wikken en wegen ging ik hem opzoeken, nu zowat een jaar geleden. Twee koppen groter dan ik, nog steeds dezelfde prachtige ogen, een volwassen lichaam. Maar ik blééf dat ukje voor me zien van vroeger. De fysieke aantrekkingskracht was te groot en ik bleef slapen. Hij is gelovig en we gingen niet 'all the way' maar het was een verhitte nacht. 's Ochtends sloop ik weg en liet ik een briefje achter. Ik weet niet waarom, ik wou er gewoon wég. We hielden wel contact en ik beloofde snel weer te komen. Het was alsof één of andere kracht in mezelf me bij hem wegduwde. Hij was helemaal weg van me maar ik hield de boot af. Zo ging het een jaar, aantrekken en afstoten, maar geen ontmoeting meer (en dat lag aan mij).
Vorige week stuurde hij een sms, of het goed was als hij op visite kwam? Ik dacht er niet over na en sprong op de trein om hem te halen. Hij is gebleven van vrijdagavond laat tot zondagmiddag. Het was fijn om hem te zien maar ik vond het nu niet meteen een geweldig weekendje. Het was gewoon oke. Manlief vond hem ook gewoon oké, meer niet. Hij sliep in de logeerkamer. Tussen ons is niets gebeurd behalve wat heftig zoenen maar om de één of andere reden had dat een ongekend effect op mijn lichaam. Zo ken ik mezelf niet. Ik ben er écht van geschrokken, en hij ook...
Ik was blij toen hij weer naar huis ging. Ik kan genieten van gezelschap en ik vind het heerlijk om mensen te logeren te hebben, maar ik heb zo'n behoefte aan mezelf, aan me-time. En de meeste bezoekers moet je toch echt wel bezig houden en ze zijn zo 'aanwezig'.
In elk geval, hij is helemaal van de kaart en smoor op me. Maar ik... tja. Ik mag hem. Maar ik kan niet zeggen dat ik verliefd ben. We hebben niks gemeen met elkaar. En hij is nog zo jong voor zijn leeftijd en ziet er ook zo uit, hoewel hij inmiddels bijna 28 is. Het is alsof hij 'achtergebleven' is, zonder dat ik dat persé negatief bedoel. Het niveau tussen ons is zo verschillend... dat klinkt wellicht arrogant maar zo bedoel ik het niet. Hij is nog een jongen. En hij is klef en romantisch en dat ben ik helemaal niet. Hij is zo verliefd... En hij wil deze week alweer terugkomen. Ik heb er zo geen zin in... maar ik kan het hem niet gewoon zo zeggen. Het is al zo lang dat we elkaar aantrekken en afstoten. Ik snap ook niet waar dat vuur in mijn hoofd en mijn lijf vandaan komt als hij me nog maar omhelst. Het is geen pure fysieke aantrekkingskracht want zo zit ik niet in elkaar en zo voelt het ook niet. Ik snap niet wat er aan de hand is en ik weet niet hoe ik hem kan sparen zonder hem voor te liegen. Het is te veel.