Lief dagboek

Als jong meisje had ik een dagboek waarin ik al mijn ellende, al mijn fantasieën, in opschreef. Het was heerlijk en ik pende pagina's vol. Ik had ook wel een aantal penvrienden, maar daar kon ik niet openlijk aan schrijven hoe ik me voelde. Ik kreeg geen zakgeld dus mijn moeder betaalde de postzegels. Ik moest dan de brieven in een open envelop doen en op de kast leggen, zodat zij ze eerst kon keuren voor ze op de bus gingen. In mijn dagboeken was ik tenminste vrij - dacht ik. Maar toen verdween mijn dagboek. Op een dag was het er gewoon niet meer. Ik stelde me er wel vragen bij maar die verdrong ik. Ik begon een nieuw dagboek, dit keer met een slotje (dat ik gestolen had bij Blokker, weet ik zelfs nog). Tot ik dat dagboek opengeknipt in de vuilnisbak vond. Ik begon weer een nieuwe en ook die verdween. Jaren later, toen ik al volwassen was, vroeg mijn moeder me om iets bovenop haar kast te pakken waar ze niet bijkon. Toen zag ik een plastic zak liggen met al mijn oude dagboeken en zelfs brieven die niet verstuurd waren geweest. Ik bladerde door de boekjes en ik zag dat ze op elke pagina haar handtekening had gezet en in de kantlijnen aantekeningen had gemaakt. Héél vaak waren het opmerkingen zoals 'verzonnen' en 'mijn dochter liegt'. Natuurlijk 'loog' ik, één verhaal was bvb een fantasietje over mezelf (destijds een jaar of 13-14) met een beroemde voetballer waar ik smoor op was. Ik begreep niet waarom ze er dan LEUGENS!!!! onder geschreven had. Ik ben er érg van geschrokken, het maakte me bang. Ik was al bang voor mijn moeder maar toen kreeg ik door dat ik als kind aan nog veel ergere dingen ontsnapt was. Ik vroeg me af tot wat ze allemaal in staat geweest zou zijn...
Ik liet de zak met spullen liggen en deed alsof ik niks gezien had.