Mama

Het is tegenwoordig mode om jezelf te zijn en lak te hebben aan die of dat en je eigen weg te gaan. Ik heb het er al eens eerder over gehad, en toen kwamen we uit dat er een groot verschil is tussen wat mensen zéggen te bewonderen en de praktijk... en dat veel mensen gewoon niet klaar zijn voor anderen die er boven (of onder) uitsteken.
Eén deel van mezelf wil altijd zichzelf zijn. De rare, de 'outcast'. Ik ben trots op dat deel! Het provoceert, het lokt meningen en gedachtes uit en soms raakt het mensen en dat vind ik prachtig. Maar dat deel van mezelf is vaak ook erg eenzaam. Wil er zo graag bijhoren.
Mijn andere deel probeert zich dan aan te passen, tot groot ongenoegen van deel één. Die twee zijn regelmatig in een gevecht!
Deel twee fluistert me in dat ik naar buiten moet gaan. Dat ik me bij een club moet aansluiten of dingen moet gaan doen. Dat ik me moet inschrijven voor een workshop aromatherapie. Want dat is normaal, weet je. Als je een thuisblijfmoeder bent dan hoor je soms uit dat huisje te breken en dingen voor jezelf te doen. Dat is gezond, zeggen ze. Zo hoort het!
Het feit dat ik daar stiekem geen tot weinig behoefte aan had, hield dus in dat ik niet normaal was. Niet normaal = beschadigd. Door gebeurtenissen uit het verleden en gedachtes die er bij me ingeplant zijn en die ik in stand houd, heb ik mezelf wijsgemaakt dat naar buiten gaan en dingen doen niet leuk zijn. Ik MOET dus mijn gedachtepatroon veranderen, aanpassen. Ik moet weer helen zodat ik weer normaal word en zodat mensen zich geen zorgen meer oven me gaan maken. Zodat ik kan leren behangen in de avondschool. Want dat doen actieve moeders nu eenmaal.

Ik heb geleerd dat ik het fout heb! Het is een hele openbaring voor mezelf...
Misschien moet ik helemaal niet 'helen'. Misschien moet ik helemaal geen actieve hedendaagse moeder worden. Ik zegde de aromatherapie af. Waarom? Ik noemde het luiheid, angst, gemakzucht, gewoonte. Maar dat was het niet. Het feit dat ik iets afzeg waarin ik geïnteresseerd ben, waar ik naar uitkeek, waar ik heen kon gaan zonder te veel gedoe, dat wou iets zeggen. Wat wou het me vertellen? Wat maakt dat ik zo veel liever gewoon thuis zit? Ik ben niet bang voor mensen. Ik ontdekte dat ik het moest omdraaien: ik wil niet vermijden om naar buiten te komen, ik wil gewoon héél graag thuis zijn!

En toen dacht ik weer aan mijn eigen kindertijd, mijn moeder. Mama die er altijd was, letterlijk àltijd. Tot in het oneindige. Mama die me van school haalde. Mama die thuis was. Mama die naast me in bed sliep. Mama die naar de winkel ging maar ik die mee moest. Mama mama mama. Overal en altijd, tot ik er een overdosis van kreeg. Ik wou weg, ik wou naar buiten, ik wou dingen doen! Maar dat kon niet. Dat mocht niet! Ik bleef bij haar en ademde letterlijk elk moment van de dag haar geur in.
Nu ben ik vrij. Fysiek ben ik van haar verlost. Ik kan naar buiten wanneer ik wil, met wie ik wil. Ik mag gaan doen wat ik maar wil, word gestimuleerd en krijg alle vrijheid van manlief. Meer vrijheid dan welke vrouw ook, misschien... Maar hier zit ik. Op de bank. In mijn kamerjas... En het voelt heerlijk! Het voelt heerlijk omdat ZIJ er niet meer is. Ik hoef niet meer naar buiten nu. Ik hoef niet meer te vluchten. Als manlief naar zijn werk is en de kinderen zijn op school, ben ik alleen. Alleen zijn is voor mij meer waard dan die gastronomische wandeling voor actieve moeders. Dan geniet ik. Het genot is vaak zo overweldigend dat ik er niet eens van kàn genieten, dat ik er onrustig van word.
Ik ruik haar niet meer. Ik zie haar niet meer. Maar soms hoor ik haar stem nog wel.
Ik weet nu dat ik niet hoef te 'helen'. Het is een groot inzicht dat ik nog niet helemaal kan bevatten...